Sevgili Oğuz ağabeyimi de toprağa verdik.

Uzun süren yoğun bakımlı yaşamı son buldu.

Yaşatma çabalarının onu eski haliyle bize döndürmeyeceğini bilsek de umutla bekledik. yaşaması önemliydi.

Tıbbi destekle sağlanan nefesine ondan çok bizim ihtiyacımız vardı.

İşte varlıkla yokluk arasındaki fark tam da buydu.

Ayrılışa alışmayı prova ettik sanki.

Kaybettiğimizde oğlumun beni teselli olarak söylediği "dayımın böyle yaşaması bizim için egoistce bir teselli" ifadesi gerçeği çok iyi yansıtıyordu.

Yapılabilecek her şeyin yapılmasını sağlayan özverili eşi, oğlu, sevenlerinin tüm çabaları onun için bir şans bizim için umut oldu ve kaçınılmaz finali yaşadık.

Kozlu mezarlığında onu da anne ve babamın koynuna bırakarak son noktayı koyduk.

Hepimiz biliyoruz ki o artık çekmeyecek, içimizdeki bu acı huzur da, zamanla koyulaşan bir hasrete dönüşecek.

Biz beş kardeşin üç büyük çocuğundan ortancası olarak son iki küçük olan ablam ve benim için ilk kültür eğitmeni olan sevgili ağabeyimin üzerimdeki emekleri şimdi içimde koca bir minnet ve hüzne dönüşüyor.

Sevgili Oğuz ağabeyim, tüm sıcaklığı ve canlılığı ile kalbimdeki özel yerinde benimle yaşayacak.